મુક્તક

સાંજ પડતામાં સહન થઈ જાય છે,
ધોધ જેવો દિ’ વહન થઈ જાય છે.
 
કો’ક વેળા આમ બસ અપવાદમાં,
દિ’ સવારે પણ દહન થઈ જાય છે.

જરા….

અવગત કરાવું જાતને હું જાતથી જરા,
જાણે ચિતરતા હાથને આ હાથથી જરા.
આગળ વધી ગયા અમે પડછાયો ત્યાં જ છે,
એને મિલનનો કેફ જો ઘટતો નથી જરા.
દોડે છે પૂરપાટ હવે કાચબા છતાં,
સસલા જ તોય જીતતા બસ જીભથી જરા.
અમને બનાવી સીડી ઉપર નીચે છો કરો,
ખીલા છે બૂટ નીચે હોં, તો ધ્યાનથી જરા.
હા, જળપરીને શોધવી એ વાત શક્ય છે,
દરિયામાં ઢોળ ચાંદની તું પ્રેમથી જરા.
________________________________________________________

ગઝલ

લેખો લલાટના હું, ડસ્ટર લઈને લૂછું,
કોરી સિલેટ હો તો અક્ષર કદાચ ઘૂંટું.
એ કાગડો હજી પણ બારીમા આવે છે ને,
બસ ચેક એ કરે કે, કોઈ પડ્યું છે ભૂલું?
ઘરડા થયા સમયના કાંટા હજીય વાગે,
હોવાપણાના જખમો તાજા છે ક્યાં હું મૂકું?
અગવડ પડી જરા તો પ્રશ્નો મને થયા કે,
ઠોકર છે એને ઝૂકું? મારી છલાંગ કૂદું?
એનો લગાવ છે તો પણ એ ખબર નથી કે,
ક્યારે આ શ્વાસ રાખું, ક્યારે આ શ્વાસ ચૂકું.

________________________________________________________